8. okt, 2013

Wat lees jij nu?

De website www.watleesjij,nu besteedt vandaag aandacht aan mijn debuut op de Dinsdag Debutantendag. Zie de tekst hieronder.

 

Het boek is klaar! De laatste correcties zijn doorgevoerd, de vormgeving is af en op het beeldscherm is mijn tekst plotseling een echt boek geworden. Daar staat het dan; de tekst waaraan ik twee jaar heb gewerkt, over na heb gedacht, fragmenten in heb verschoven, zinnen geschrapt en weer toegevoegd. Ik staar naar de letters, lees zinnen over en kan bijna niet geloven dat ik het heb geschreven. Klopt het allemaal? Ben ik niets vergeten? Weet de lezer straks wat ik bedoel? Mijn redacteur heeft mijn blinde vlekken benoemd, haarscherp de vinger op de zere plekken gelegd, me aangezet me niet te verschuilen achter de tekst, me gestimuleerd om me op sommige plaatsen nog meer bloot te geven. Ik schrijf tenslotte niet voor niets een autobiografische roman.

Alleen ik weet straks wat er echt is gebeurd. Het vinden van het speldje van de NSB in mijn moeders sieradenkistje, de vrouw op de tennisbaan, de viool op zolder. 

Ik breng het geheim naar buiten. Mijn opa was lid van de NSB. Daar staat het dan. Het meisje op het omslag kijkt naar me. Ik probeer haar blik te vangen, haar geheim te ontfutselen. Zij verbergt ook iets, ik kan het zien. Het is een prachtig omslag. Mijn plaatsvervangende schuldgevoel is tijdens het schrijven bijna verdwenen, de moeizame relatie met mijn moeder is verzacht. Ik weet nu dat ik het boek voor haar heb geschreven, vijftien jaar na haar dood, eerder kon ik het niet. Haar viool, die ik tijdens het schrijven weer van mijn zolder heb gehaald en die nu pontificaal in mijn kamer staat. Daar ging het om. Het delen van de muziek, zonder woorden. Met woorden heb ik het beschreven en straks gaat men het lezen.

Moet ik nog een mediatraining volgen? Zelf vast lastige vragen bedenken die men kan stellen? Me beschermen tegen botheid of vijandigheid? Het boek kan van alles los maken. Iedereen zal het lezen met zijn eigen familie historie in zijn achterhoofd. Tot nu toe krijg ik alleen maar positieve reacties maar dat kan straks anders worden. Maar misschien verkoopt het wel slecht, maak ik me druk om niets, wil niemand me interviewen. 

Ik zet nog maar een nieuw filmpje op mijn site www.devioolvanmijnmoeder.nl waar al fragmenten te lezen en te beluisteren zijn. Eigenlijk wilde ik toch over muziek schrijven? Waarom is het dan dit boek geworden?

Het duurt te lang. Ik probeer me te concentreren op mijn gewone werk, bedenk zelf plannetjes voor extra promotie en val de uitgever lastig in haar vakantie. Is dit normaal? Mijn bevlogenheid ken ik, mijn ongeduld ook. Deze periode voelt als stilte voor de storm, waarin ik in de luwte wilde werken aan een nieuw idee maar het lukt niet. Midden in de nacht word ik wakker, sta op en lees een fragment over. Opnieuw beleef ik de dood van mijn moeder, zit ik naast haar bed. Het staat er echt. 

Was het maar vast 18 oktober, de dag van de presentatie.